Miranda Boonstra

Home >
Evenement >
Nieuws >
Dagboek topatleten >
Miranda Boonstra

Dagboek Miranda Boonstra - week 10

Miranda Boonstra (39) liep zondag 15 april tijdens de 32ste ABN AMRO Marathon Rotterdam een persoonlijk record van 2.27.32. Ze kwam slechts acht seconden tekort om te voldoen aan de olympische kwalificiatie-eis. Speciaal voor deze website hield ze de laatste maanden een dagboek bij. Dit is de tiende en laatste aflevering. Miranda vertelt daarin onder meer hoe ze haar 'marathondag' beleefde.

'Ik kan mijn tranen niet bedwingen. Het kan toch niet zo zijn dat ik de Olympische spelen voor de tv moet bekijken.'

MAANDAG 9 APRIL

Na heel veel uren slaap, sta ik verrassend fit op. Wat een verschil met gisteren, toen ik mijzelf uit bed moest sleuren om de training te doen. Ik ben meteen heel blij, want het lijkt erop dat het 'griepje' niet heeft doorgezet. Ik heb vandaag volgens schema een rustdag staan, dus kan ik goed herstellen. Het wordt een luie dag, want het is slecht weer. We kijken de Utrecht-marathon op tv. De regen maakt het een troosteloze marathon en ik hoop dat het in Rotterdam beter weer zal zijn. 's Middags komen Jaco en Maryke langs en ze blijven gezellig eten. Jaco loopt ook in Rotterdam en we nemen onze plannen even door. Maryke is al aan het oefenen met aanmoedigen en volgens mij komt dat wel goed.

DINSDAG 10 APRIL

Ik heb geen ochtendduurloop op het programma staan, maar ik wil weten of ik echt weer helemaal fit ben en vanavond de geplande baantraining kan doen. Na een half uurtje weet ik dat ik me beter voel dan vorige week. Blijkbaar moest de vermoeidheid er even helemaal uit en ben ik nu van mijn klachten af. Ik ga nog wel naar Apeldoorn, naar Gert-Jan Brouwer. Met accupunctuur zegt hij de laatste resten verkoudheid eruit te krijgen. Ik heb nooit accupunctuur gehad en ben benieuwd. Het effect zal natuurlijk niet direct te merken zijn, maar het zet mijn lichaam aan om zelf te herstellen.
Ik bel Tonnie om te zeggen dat ik me weer fit voel en gewoon de laatste baantraining wil doen. Van Tonnie mag ik echter niet naar Vught komen. Het regent al de gehele dag en bij de groepstraining zou ik dan te veel stilstaan tijdens de loopscholing en oefeningen. Ik ga daarom samen met Noël in Nijmegen trainen. Helaas moet Noël al na vijf minuten inlopen afhaken. Het leek goed te gaan met zijn hamstrings, maar hij heeft ineens weer veel last. Ai, als hij nog maar mee kan als haas, zondag. De 2 x 2000 meter doe ik alleen in de stromende regen, maar het gaat erg goed. Ze moesten eigenlijk in marathontempo, maar ik loop graag nog even wat harder en dat gaat makkelijk. Ik zit daarna blij op de fiets naar huis.

WOENSDAG 11 APRIL

De laatste week voor de marathon is een heerlijk luie week. Na vijftig minuten lopen zit mijn training er alweer op. De rest van de dag doe ik lekker weinig; ik lees mijn boek uit en slaap nog even tussen de middag. Vanaf vandaag let ik ook extra op de koolhydraten, lekker!

DONDERDAG 12 APRIL

De organisatie van de Marathon Rotterdam heeft gevraagd of ik bij de persconferentie aanwezig wil zijn. Koen Raymaekers zal er ook zijn en het is goede reclame voor de Nederlandse atletiek. Losse Veter laat mooie filmpjes zien over ons en over de top-atleten, inspirerend. De pers is heel positief en dat is goed voor mijn zelfvertrouwen. De laatste paar weken heb ik veel getwijfeld, omdat ik me na terugkomst uit Potchefstroom niet zo super voelde. Zo'n ego-boost helpt om de negatieve gedachten weg te duwen. Bij thuiskomst ga ik even slapen en daarna doe ik wat korte heuveltempo's, al zoek ik wel een 'laffe' heuvel op. Ik doe ook minder dan op het schema staat, want na 8 x 30 seconden vind ik het wel genoeg. De training is bedoeld om spanning op de benen te houden en daarmee zit het wel goed. Na het eten ga ik naar de baan, waar Nic mijn benen masseert. Heleen Plaatzer is er ook en we spreken elkaar extra moed in. Ik voorspel dat ze 2.32 kan lopen. Noël mag ook nog even op de massagebank en zijn hamstrings voelen weer oké, hij kan dus gewoon hazen, zondag.

VRIJDAG 13 APRIL

Vandaag staat er geen training op het programma. Rusten is het toverwoord. Ik probeer wat te slapen 's middags, maar ben zo uitgerust dat ik na tien minuten alweer wakker ben. Naast rust is 'koolhydraten stapelen' heel belangrijk, die laatste paar dagen. Dat doen we bij pannenkoekenboerderij De Duivelsberg. Alex, die samen met Noël zal hazen, is er ook bij. Hij is woensdag aangekomen uit Australië en ik ben blij hem weer te zien. Michiel Otten komt speciaal uit Tilburg om ons succes te wensen. Peer Pulles loopt ook in Rotterdam en hij kan daarom ook wel een goede pannenkoek gebruiken. Het is gezellig en het helpt mij om wat minder zenuwachtig te zijn.

ZATERDAG 14 APRIL

Het zal een zware dag worden voor Noël en Alex, want ik ben een beetje kribbig, oftewel ik heb last van zenuwen. Bij een belangrijke wedstrijd ben ik altijd de dagen ervoor zenuwachtig; dat wordt minder wanneer de wedstrijd dichterbij komt. Na een duurloopje van veertig minuten stappen we in de auto naar Rotterdam. Ik wil er een beetje op tijd zijn, zodat ik in het hotel nog een middagdutje kan doen. We worden erg goed ontvangen en de organisatie geeft mij het gevoel meer dan welkom te zijn. Alles is prima geregeld en ook tijdens de technical meeting wordt duidelijk dat ik me nergens zorgen over hoef te maken en alleen maar hard hoef te lopen. Het enige nadeel is dat er een vrij harde wind wordt verwacht.

ZONDAG 15 APRIL

Na een niet al te beste nacht sta ik om half zeven op. Na een laatste glas bietensap ga ik samen met de hazen vijf minuten loslopen. Gewoon even de benen laten doorbloeden en kijken wat voor weer het is. Om kwart over zeven zitten we aan het ontbijt en ik krijg toch nog makkelijk een paar broodjes naar binnen. We zitten aan tafel met een paar Kenianen die wel zin hebben in een praatje en de politieke situatie in Kenia willen bespreken. Mooi, dan hoef ik even niet aan de marathon te denken.
Om half negen vertrekken we met bussen en onder politiebegeleiding van het hotel naar het WTC-gebouw bij de start. Daar staan bedden voor ons klaar, zodat we nog een beetje kunnen uitrusten. Ik hou het een minuut vol om te gaan liggen en ben veel te onrustig om te relaxen. Ik loop wat heen en weer tussen de wc en de zaal waar Noël en Alex wachten op de start. Rond half tien loop ik nog tien minuten met de jongens in en daarna is het een beetje rekken en strekken en energie drank drinken voor we gezamenlijk naar de start gaan. We gaan met het gehele eliteveld naar buiten en daar staan achter de hekken toeschouwers voor ons te applaudisseren. We hebben nog niets gedaan en worden nu al toegejuicht. Kippenvel.
Bij de start doe ik een paar versnellingsloopjes en ga ik nog maar een keer naar de wc, al komt er natuurlijk niets meer uit. Dan galmt 'You'll never walk alone' over de Coolsingel. Lee Towers staat op een hoogwerker te zingen. Ik denk nog, ik ga niet wandelen, en dan moet ik me al klaarmaken voor de start.
Het begin van de wedstrijd gaat langzaam voorbij, maar ik geniet wel. Mijn naam wordt zo vaak geroepen en het is echt fijn om zo veel aangemoedigd te worden. Mijn bidons worden aangereikt bij de verversingsposten, maar na 10 kilometer is mijn bidon er niet en ook bij 15 kilometer is mijn bidon weg. Noël en Alex vloeken hard. Ik maak me er zelf niet zo druk over en loop gewoon door. Noël ziet Tonnie langs de kant staan en roept dat hij naar het 20 km-punt moet fietsen om daar mijn bidon in de gaten te houden.
Ik zit in elk geval goed in de wedstrijd en halverwege komen we door in 13.35; ik ben verrast hoe 'makkelijk' dat aanvoelt. Nu gaat voor mij de wedstrijd echt beginnen, want het aftellen is begonnen. Dan geeft Noël bij kilometer 23 aan dat hij uit de wedstrijd gaat. Ook daar schrik ik niet van en ik vraag zelfs aan Patrick Kwist of hij mij wil helpen. Ik had gelezen dat hij niet voor een toptijd zou gaan en daarom durfde ik het hem te vragen. Ook de andere mannen in de groep werken supergoed mee en als ik af en toe om ruimte vraag, krijg ik die meteen en ze geven me bijna altijd de kortste bocht. Wow, en dat terwijl zij ook allemaal een goede tijd willen neerzetten.
Na 35 kilometer kan Alex niet meer en kom ik min of meer alleen te lopen. Het gaat nog goed, maar ik voel dat ik tegen kramp in mijn kuiten aan zit. Als ik harder wil lopen schiet het erin, dat moet ik voorkomen. De koude wind is op mijn spieren geslagen en ik moet er nu voor zorgen dat ik niet helemaal in de kramp schiet. Bij 37 kilometer zie ik dat Stephan van den Broek mij staat op te wachten. Hij heeft de eerste vrouw naar een geweldige tijd 'gehaast' en staat klaar om mij verder te helpen. Alleen jammer dat hij ook kramp in zijn kuiten heeft (zo blijkt achteraf), zodat ik een beetje in de war raak als hij af en toe achter in plaats van voor mij loopt.

Ik weet ook niet meer of ik nog op mijn 'olympische schema' van 2.27.24 loop. Volgens mij zie ik op 41 kilometer dat ik nog vier minuten heb om de limiet te lopen en ik probeer er alles uit halen, maar kan vanwege de kramp niet echt sprinten. Tonnie is ook weer opgedoken en zal dagen later nog last hebben van zijn keel van het harde roepen. Stephan moedigt mij ook nog aan, maar vijftig meter voor de finish zie ik dat ik het net niet ga redden.
In plaats van heel blij over de finish te komen na een geweldige wedstrijd en een persoonlijk record van 2.27.32 is er direct de teleurstelling over het missen van de limiet. Ik kan mijn emoties niet in bedwang houden en weet niet wat ik moet denken. Ook later bij de persconferentie kan ik mijn tranen niet bedwingen. Aan de ene kant is er het besef dat ik een geweldige prestatie heb neergezet, maar dat kan toch niet betekenen dat ik de Olympische Spelen straks voor de buis zal moeten bekijken?