‘Ik ga voor een persoonlijk record: niet opnieuw laatste worden’

Esther Jonker (33) eindigde vorig jaar bij de ABN AMRO Marathon Rotterdam als laatste. Begeleid door sirenes en zwaailichten van politiemotoren werd ze bij de finish op de Coolsingel als een kampioene ingehaald door de Keniaanse winnaar Wilson Chebet en burgemeester Ahmed Aboutaleb. Op zondag 15 april is de Rotterdamse er opnieuw bij. Het doel van de teamleidster van 'praktijkschool' Accent in Hoogvliet: een persoonlijk record, dat wil zeggen tenminste finishen als voorlaatste.

Hoe is het om als laatste over de eindstreep te komen?

Esther Jonker: ,,Het geeft een dubbel gevoel. Vooraf dacht ik: als ik maar geen laatste word, want dan sla je toch een beetje een flater. Alle toeters en bellen waarmee dat gepaard gaat, dat hoeft van mij ook niet. Maar na zo'n 35 kilometer kreeg ik toch te horen dat ik vlak voor de bezemwagen liep. RTV Rijnmond had me tijdens het lopen al wat vragen gesteld, onder meer: Weet je wat je te wachten staat op de Coolsingel?"

En wist je dat?

,,Geen idee. Uiteindelijk vond ik het wel leuk zoals het ging. Maar al die belangstelling… Toen ik later op de foto's al die politiemotoren met zwaailichten achter mij zag rijden, keek ik daar van op. Ik had er tijdens het lopen geen erg in gehad.''

De winnaar en de burgemeester stonden je op te wachten bij de finish.

,,Chebet gaf me mijn medaille. Hij was bijna drie en half uur eerder als snelste over de streep gekomen, had zich al fris gedoucht en zei doodleuk tegen mij: 'You are like me'. Dat vond ik zo mooi. Ik kreeg ook een bos bloemen.''

Wat was je tijd?

,,Dat moet ik opzoeken. Ik loop even naar de wc, daar hangt mijn medaille waar ik mijn tijd en mijn naam heb laten ingraveren. Ik heb ook nog een 'extra' medaille gekregen van een vrijwilliger bij de finish, hier heb ik de naam en tijd van Wilson Chebet in laten graveren.  Hangt ook op de wc, net als een aantal andere plakken, dan zie je ze tenminste nog eens.''

Heb je lang 'nagenoten' van je laatste plaats?

,,Haha, ik heb een paar weken erna alweer meegedaan aan de Roparun met team 275 van J.P. van Eesteren. De Roparun is een estafetteloop  over 521 kilometer van Parijs naar Rotterdam. Je loopt dan om beurten een aantal kilometers en af en toe fiets je een stukje mee als begeleider. Dat gaat dag en nacht door, vier uur lopen, vier uur slapen, in dat ritme. In totaal loop je anderhalve marathon. Het was leuk, maar zo snel na de Marathon van Rotterdam eigenlijk te veel van het goede. Gelukkig had ik de marathon gezond uitgelopen, ik had weinig last van spierpijn.''

Je bent dus niet tot het uiterste gegaan?

,,Nee, ik kan nog wel wat sneller, denk ik. Mijn doel voor de komende marathon is: 'm gezond uitlopen, genieten én minimaal als voorlaatste eindigen. Ik ga dus voor een persoonlijk record, haha.''

Dat gaat lukken?

,,Als ik onderweg wat minder klets, wel. Daar ben ik goed in, lekker kletsen tijdens het lopen. Ik ken ook zo veel mensen. Bij elke drinkpost heb ik wel even op mijn gemakkie staan praten met bekenden. Ik kom uit 'Zuid' en ben als vrijwilliger al meer dan vijftien jaar betrokken bij de marathon. We staan, met scoutinggroep de Margrieten, de laatste jaren altijd bij het 35 kilometerpunt, waar we drinken uitreiken. Ik heb altijd geroepen: Ik wil de marathon ook wel eens van de andere kant meemaken, als loopster.''

En dan kom je langs je 'eigen' drinkpost.

,,Ze riepen, we gaan pas over een kwartier dicht, hoor. Toen begreep ik meteen dat ik achteraan liep.''

Wat zeg je zelf als vrijwilliger tegen de lopers?

,,Je moedigt ze aan. De meesten vinden je hulp fijn en zijn heel vriendelijk, maar je hebt ook wel eens deelnemers die je vervloeken als je bijvoorbeeld geen thee meer hebt. Een marathon lopen is niet makkelijk, maar als vrijwilliger is het ook hard werken. Je meldt jezelf 's morgens om acht uur en bent pas om vijf uur klaar. Maar het is prachtig om te doen. En ook als vrijwilliger merk je dat de marathon zeer goed wordt georganiseerd, alles is uitstekend geregeld.''

Het was vorig jaar je eerste marathon?

,,Ja, ik ben een jaar of vijf geleden begonnen met hardlopen: tien kilometer, de Ladiesrun. Mijn zus liep al hard en het leek mij ook wel wat. Zij is inmiddels gestopt, ze is moeder geworden. Ik trainde voor de Bruggenloop van 2010, toen die werd afgelast wegens het extreme winterse weer. Wat dan, dacht ik, een halve marathon in Rotterdam was niet meer mogelijk en ik wilde natuurlijk wel in mijn stad lopen. De echte marathon werd het dus. En die is me alles bij elkaar reuze meegevallen.''

Het smaakt naar meer?

,,Toen ik als laatste binnenkwam, werd mij gevraagd: Volgend jaar weer? Dat weet ik nog niet, heb ik geantwoord. Na de Roparun had ik last van een klein hardloopdipje, liep alleen vijf of tien kilometer, maar langzamerhand kreeg ik toch wel weer zin in een marathon. Wat heb ik ook te verliezen?''

Heb je fans die je straks aanmoedigen?

,,Mijn zus was er vorig jaar bij, met haar man, net als mijn schoonouders, schoonzus en  een aantal vrienden. Mijn vriend fietste met mij mee, het laatste stuk liep hij zelfs bij me, totdat hij bij de Coolsingel van het parcours af moest. Ik reken erop dat ze straks allemaal weer komen kijken. En dat mijn moeder er nu ook bij kan zijn, ze was de vorige keer op vakantie. Ik heb toen met haar gesms't. De beelden van mij heeft ze later gezien. Toen merkte ze pas wat ze allemaal had gemist.''